مونس ( 1332 - 1251 ) حاج ميرزا عبد الحسين ذو الرّئاستين نعمت‌اللّهى ، ملقب به مونس عليشاه ، كه در شعر مونس تخلص كرد ، فرزند حاج ميرزا على ذو الرّئاستين با لقب وفا عليشاه ، فرزند حاج ميرزا منوّر عليشاه و از طرف مادر نسبش به قطب العرفاء نايب الصدر رحمت عليشاه مىپيوندد . مونس در سال 1290 هجرى قمرى در شيراز قدم به عرصهء هستى نهاد ، در هفت‌سالگى به مكتب رفت و خواندن و نوشتن و قرآن آموخت ، در شانزده‌سالگى تحصيلات مقدماتى را از صرف و نحو و فقه و اصول را از سيد محمد نبى كرمانى ، و معانى و بيان و منطق را از حكيم نصر اللّه و رياضيات را از ميرزا عبد اللّه رحمت كسب كرد و حكمت الهى و شرح فصوص الحكم را از اساتيد عصر فراگرفت ، ازآن‌پس در وادى سير و سلوك و مجاهدات نفسانى گام برداشت . مونس در سال 1317 قمرى به اتفاق پدر به مكهء معظمه مشرف شد و پس از فوت پدرش به ارشاد و دستگيرى پرداخت و قطب سلسلهء نعمت‌اللّهى گرديد و سرانجام در خرداد ماه 1332 چشم از جهان فروبست . مونس ، شاعرى توانا و عارفى وارسته بود و در شعر به جنبه‌هاى عرفانى آن توجه داشت ، از اين روى شعرش از شور و حال برخوردار مىباشد . از آثار اوست : دليل السالكين ، برهان السالكين ، انيس المهاجرين و مونس المسافرين ، منظومهء حب الوطن ، تعليقات بر مثنوى مولانا ، رسالهء جبر و تفويض ، و چند اثر ديگر . از نظم اوست :